Het gras zo groen

Het gras. Overal zo groen. Maar bij mij? Hoe zullen zij dat doen? Zo mooi, maar hier mist de overvloedige kleur… Bij hun ruik je de heerlijke geur. Ik niet, bij mij is het alleen maar lucht, terwijl ik bij de buren kijk met een diepe zucht…

Bloemetjes, oh wat prachtig, maar met mijn geklaag lijk ik wel kinderachtig. Daar wel, hier niet. Ik weet ook echt niet hoe de ander het ziet. Waarschijnlijk triest, want het lijkt alsof de hond of kat eroverheen heeft gepiest…

Alles is zo mooi. Helemaal geen moeilijk geklooi. Maar ik? Ik sta vermoeid te kijken naar het resultaat… Zie eens wat daar nou staat. Mijn gras, mijn bloemetjes, mijn alles is beroerd. Het lijkt alsof ik elke dag door de zure pap heb geroerd.

Alles is zo zwaar, en in mijn ogen is het ook allemaal waar! Ik loop door een hel, en dat is ook hoe ik het mezelf vertel. Waarom zij wel en ik niet? Waarom lijk ik de enige met dat verdriet? Wat doe ik verkeerd, waarvan heb ik niet geleerd?

Wie zal ooit tegen me zeggen dat het niet waar is? Iemand die zegt ‘je hebt het mis’
Misschien de schrijver wel… Als ik hem nu eens alles vertel? Gewoon dat over die negativiteit. Pfff, wát een strijd! Het is tijd om af te sluiten, want er moet nog vanalles gedaan worden buiten…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *